เคยเห็นเด็กที่นั่งขอทานข้างถนนไหมครับ

เคยเห็นคนบ้านั่งอยู่คนเดียวตามป้ายรถเมล์ไหมครับ

เคยเห็นคนเร่ร่อนไม่มีกระทั่งบ้านที่จะอยู่ไหมครับ

เคยเห็นผู้เฒ่าผู้แก่ถูกลูกหลานทอดทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียวไหมครับ

ทุกครั้งที่ผมได้เห็นภาพเหล่าผมได้เกิดความรู้สึกขึ้นมาหลายๆอย่างพร้อมๆกัน

ความรู้สึกสงสาร เวทนา เศร้า เหงา ปลง แต่สิ่งที่ตามหลังความรู้สึกเหล่านี้มา

นั่นก็คือความรู้สึกฮึดสู้ต่อปัญหาต่ออุปสรรคต่างๆที่กำลังเผชิญอยู่ในปัจจุบัน

มันอาจจะเป็นเพราะว่าผมอยากที่จะทำให้ดีที่สุดในโอกาสที่ผมได้ถืออยู่ในมือ

อยากที่จะทำแทนในส่วนที่พวกเขาไม่มีให้ดีที่สุด แม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน

แต่ผมก็คิดว่าอย่างน้อยๆ ผมก็ไม่ปล่อยโอกาสที่พวกเขาใฝ่หาให้เสียเปล่า

อย่าปล่อยเวลาและโอกาสไปโดยเปล่าประโยชน์นะครับ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคน

เพราะผมเชื่อว่าพวกคุณไม่ใช่คนที่แย่ที่สุดแน่นอนครับ

ประตูแห่งแสงสว่างถึงแม้จะไม่ใหญ่นักแต่แสงสว่างของประตูก็ส่องนำเราเดินไปสู่ทางออกได้เสมอ

=^_^= ทั้งรักทั้งคิดถึงครับ=^_^=